Menu

Duszpasterze parafii pw. Męczeństwa św. Jana Chrzciciela w Rychtalu

Grób św. pam. ks. Wacława Banaszaka na cmentarzu w Rychtalu.

Św. pam. ks. Alfons Szenborn ( Plebania w Rychtalu ).

Pogrzeb św. pam. ks. Alfonsa Szenborna w maju 1978r.

Grób św. pam. ks. Alfonsa Szenborna na cmentarzu w Rychtalu.

Grób ks.Romana Ziembiewicza.

I Komunia Święta w Rychtalu w 1936r.

Grób ks. Karola Boromeusza Mrozika przy kościele w Rychtalu.

Grób ks. prałata Augustyna Tschirnera przy kościele w Rychtalu.

Tablica pamiątkowa ks. Otto Hoppe, który w latach 1920-1922 był administratorem parafii.

 Proboszczowie i administratorzy parafii rzymskokatolickiej w Rychtalu w poszczególnych latach

Powiększ !

Znane życiorysy kapłanów posługujących w Rychtalu.

(Odnalazł w archiwach i opracował Maciej Oscenda)

Ks. Thomas Michael Krysla – dnia 22 września 1663 roku został wyświęcony na kapłana przez biskupa pomocniczego wrocławskiego Neandera. W latach 1665 –1666 był wikariuszem w Rychtalu, w roku 1666 został proboszczem parafii w  Trębaczowie, w latach 1666 – 1682 proboszcz w Bralinie, gdzie zmarł 13 lutego 1682 roku i został pochowany na cmentarzu parafialnym. 

 

Ks. Andrzej Franciszek Brozek – Urodził się w 1638 roku. 1. kwietnia 1661 roku został wyświęcony na kapłana. Jego pierwszą placówką wikariuszowską był Milicz, gdzie pracował w latach 1661 – 1667. W dniu 1 maja 1667 został mianowany proboszczem parafii Goschütz, w której pracował do roku 1675. W latach 1675 – 1688 proboszcz w Rychtalu. 

 

Ks. Franciszek von Holly – W latach 1748 – 1750 roku był wikariuszem w Rychtalu. W latach 1750 – 1754 pełnił posługę proboszcza w Trębaczowie. 

 

Ks. Antoni Beck – Urodził się w 1702 roku. Do 1755 roku był wikariuszem w parafii p.w. Św. Marcina we Wrocławiu. Od 1755 roku do 1756 roku był proboszczem w Domasłowie. W latach 1756 – 1760 proboszcz w Mąkoszycach, w latach 1760 – 1772 pełnił obowiązki proboszcza w parafii Szczodrów oraz w latach 1764 – 1772 proboszcz parafii  Drołtowice. W roku  1772 został mianowany proboszczem w Rychtalu, gdzie pracował duszpastersko do roku 1782, pełnił również obowiązki dziekana rychtalskiego. Ks. Antoni Beck zmarł 5 marca 1782 roku w Rychtalu. Pogrzeb odbył się 9  marca 1782 roku na cmentarzu przykościelnym. 

 

Ks. Antoni Krowarz – Urodził się w Gross Strechlitz. W latach 1790 – 1794 wikariusz w Rychtalu, od roku 1794 proboszcz w Krzyżanowicach.

 

Ks. Karol Boromeusz Mrozik – Urodził się w 1805 roku. Wyświęcony na kapłana w 1830 roku we Wrocławiu przez J.E. Ks. bpa Emanuela von Schimonskiego – biskupa wrocławskiego.W latach 1831 – 1832 pełnił obowiązki wikariusza w Chełmie Śląskim. W latach 1838 – 1850 był proboszczem parafii Suszec koło Pszczyny. W roku 1850 został proboszczem w Rychtalu, gdzie obowiązki duszpasterskie sprawował aż do śmierci w 1872 roku. Został pochowany na cmentarzu przykościelnym. Do dnia dzisiejszego znajduje się tam jego nagrobek.

 

Ks. Andrzej Ernst – Urodził się w 1754 roku. Proboszcz w Rychtalu w latach 1809 – 1834. Zmarł 11 lutego 1834 roku w Rychtalu, ceremonię pogrzebową prowadził ks. Joannes Wurm – proboszcz z Krzyżownik i dziekan rychtalski. 

 

Ks. Jan Funke – W 1834 był administratorem w Rychtalu, w latach 1835 – 1838 pełnił obowiązki proboszcza w parafii p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego w Pokoju koło Opola.

 

Ks. Augustyn Bertzik – Urodził się 6 października 1811 roku. Święcenia kapłańskie przyjął 24 marca 1837 roku z rąk J.E. Ks. bpa Leopolda II von Sedlnitzky’ego, ordynariusza wrocławskiego. W latach 1839 – 1840 pełnił obowiązki wikariusza w Krzyżownikach i Michalicach. W latach 1840 – 1842 wikariusz w Rychtalu. W latach 1842 – 1845 administrował beneficjum proboszczowskim w Kowalowicach. W latach 1845 – 1856 proboszcz – administrator parafii Stare Budkowice. W listopadzie 1856 roku został administratorem parafii Strzelce Opolskie, a od stycznia 1857 roku  objął stanowisko proboszcza. Po przybyciu do nowej parafii Ks. Bertzik nie spodziewał się, że spadnie na niego wiele pracy i zmartwień. Parafia w tym czasie cieszyła się wprawdzie posiadaniem trzech domów bożych, które jednak znajdowały się w żałosnym stanie. Kościół parafialny wewnątrz i zewnątrz przedstawiał opłakany widok. Mimo dwóch nabożeństw nie był w stanie służyć około 6.000 mieszkańcom. Również kościół św. Barbary wymagał remontu. W beznadziejnym stanie znajdował sił kościół św. Krzyża, doprowadziło do jego zamknięcia przez policję w 1859 roku. Księdzu Bertzikowi udało się urzeczywistnić wieloletnich starań związanych z rozbudową kościoła parafialnego. W roku 1863 wprowadził w kościele nabożeństwa majowe. W związku z nadmiarem obowiązków dziekana oraz dodatkowych honorowych przydzielono mu do pomocy w 1864 roku jako wikariusza księdza Eliasa. Ksiądz Bertzik wielce zasłużył się dla wsi Adamowice fundując budowę szkoły, którą 30 grudnia 1867 roku  przy udziale dzieci, rodziców, władz i radcy rządowego z Opola, pana Połomskiego uroczyście poświęcił. W 1868 roku doznał ataku apopleksji podczas odprawiania mszy świętej. Ks. Augustyn Bertzik bardzo cierpiał również z powodu astmy i często musiał jeździć do wód. W marcu 1875 roku poważnie zachorował. Ks. Augustyn Bertzik zmarł w niedzielę 4 kwietnia 1875 roku. W dniu 8 kwietnia 1875 roku, 36 księży i wiele tysięcy ludzi wszystkich stanów i profesji odprowadziło go na cmentarz św. Barbary.

 

Ks. Jan Józef Koth – Urodził się 17 marca 1816 roku w Grobnikach, powiat Głubczyce. Ochrzczony 18 marca 1816 roku w Grobnikach. W 1839 roku  został wikariuszem we Włodzieninie, powiat Głubczyce, następnie w 1842 roku mianowany wikariuszem w Rychtalu, gdzie pracował do 1843 roku. W latach 1843 – 1851 był proboszczem parafii p.w. św. Antoniego w Tworogu, powiat Gliwice. Zmarł 23 lipca 1851 roku w Tworogu, pogrzeb odbył się 30 lipca 1851 roku w Grobnikach

 

Ks. Paweł Skwara – Urodził się 20 stycznia 1816 roku w Wójtowej Wsi pod Gliwicami. Święcenia kapłańskie przyjął we Wrocławiu z rąk biskupa sufragana Daniela Latuska 15 kwietnia 1843 roku, jako wikariusz rozpoczął pracę duszpasterską w Łanach. W latach 1847 – 1850 był wikariuszem w Rychtalu i krótko administratorem parafii. W 1850 roku został skierowany do Pszowa, wpierw jako administrator, a następnie, po śmierci ks. Joachimskiego, jako proboszcz z inwestyturą z dnia 4 sierpnia 1855 roku. W parafii pszowskiej w 1862 roku odnowił kościół, który został konsekrowany przez biskupa wrocławskiego Adriana Włodarskiego. W 1855 roku wybudował Kalwarię na placu przykościelnym, w latach 1906 – 1929 kolejno wybudował stacje Drogi Krzyżowej wokół kościoła oraz dużą Kalwarię z 14 kaplicami w odległości dwóch kilometrów od kościoła. Dobudował dwie wieże do pszowskiego kościoła, co miało być wotum wdzięczności za udaną akcję trzeźwościową zainicjowaną na Śląsku przez ks. Alojzego Ficka. Wraz z ks. Augustynem Wolczykiem wydał drukiem w 1861 roku opracowanie historii pszowskiej parafii pt. „Kronika czyli historyczna wiadomość o Pszowie, farnem i pątniem miejscu w Rybnickim powiecie w Pruskiem Górnem Szlązku, z dodatkiem Kroniki o Rudułtowskiej ku Pszowu przyłączonej Parafii”. Zmarł 28 marca 1883 roku. W pogrzebie kapłana wzięło udział 34 księży, trumnę nieśli sołtysi ze wsi znajdujących się na terenie parafii pszowskiej. 

 

Ks. Mikołaj Morawe  – Urodził się w Zottwitz 6 grudnia 1813 roku. Na kapłana wyświęcony 25 maja 1839 roku, jego pierwszym wikariatem był Rychtal, gdzie przybył  11 czerwca 1839 roku, w 1840 roku został mianowany wikariuszem w Loslau. W 1841 roku został przeniesiony do Nysy, gdzie pracował do1842 roku. W 1844 roku został ustanowiony  administratorem w parafii Ostroppa. W roku 1846 został wikariuszem – kuratusem  w Raciborzu. Od 1854 roku pełnił obowiązki proboszcza w parafii Ostrog, dnia 7 maja 1857 roku został wicedziekanem. Dnia 5 kwietnia 1865 roku  został mianowany archiprezbiterem. Zmarł 28 lipca 1872 roku.

 

Ks. Leopold Świętek - Urodził się w 1830 roku w Skrzyszowie na Górnym Śląsku, święcenia kapłańskie przyjął we Wrocławiu w 1857 roku. Dnia 3 lipca 1882 roku obchodził w Lewinie Brzeskim jubileusz 25 – lecia kapłaństwa. W czasie swej dwudziestopięcioletniej służby duszpasterskiej ks. Świętek był kapelanem w Raciborzu, w Lisku, na pensji w Kluczborku, gdzie mimo choroby pracował duszpastersko, pełnił również obowiązki administratora w Czarnowąsach i w Rychtalu następnie został  proboszczem w Lewinie, gdzie parafia katolicka w wojnie 30- letniej zmarniała, na nowo z łaski Ks. Biskupa Wrocławskiego powstała. W procesji prowadzono jubilata do kościoła z muzyką. Brat jubilata ks. Augustyn w czasie uroczystości wygłosił uroczyste kazanie, tak jak kiedyś na jego prymicjach.

 

Ks. Teodor Peter – W latach 1866 – 1869 wikariusz w Rychtalu. Po kilkunastu latach został pierwszym duszpasterzem parafii Mąkoszyce. Początkowo mieszkał na probostwie w Mąkoszycach, posiadał jednak później mieszkanie dzierżawione w Marcinkach. W roku 1882 objął urząd parafialny w Bukowicach, Mąkoszyce – Marcinki zarządzane były znowu tymczasowo z Sycowa, z powodu panującego wówczas niedoboru kapłanów.

 

Ks. Jan Kossak – Główczewski – Urodził się 23 października 1868 w Rzecznicy w powiecie człuchowskim na Pomorzu. Był synem ziemianina Augusta i Anny z d. Albrecht. Po ukończeniu szkoły ludowej w rodzinnej miejscowości, uczył się gimnazjum w Chojnicy. Następnie studiował teologię: najpierw w Seminarium Duchownym w Pelplinie, później na uniwersytecie w Monasterze w Westfalii, a w końcu na Uniwersytecie Wrocławskim. Święcenia kapłańskie przyjął 23 czerwca 1896 we Wrocławiu z rąk kard. G. Koppa. Jako wikariusz pracował: w latach 1896 – 1898 w parafii Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Rychtalu, i od 1898 roku w parafii św. Katarzyny w Sławięcicach. W 1899 roku został mianowany administratorem, a rok później proboszczem w parafii św. Józefa w Międzyborzu w powiecie sycowskim. W 1907 roku objął jako proboszcz parafię św. Franciszka z Asyżu w Komprachcicach koło Opola, gdzie wybudował probostwo i powiększył miejscowy cmentarz. Postarał się także o założenie nowych cmentarzy w należących do Komprachcic: Polskiej Nowej Wsi oraz Osinach. Przez kilka lat ks. Główczewski pełnił również funkcję wicedziekana dekanatu opolskiego. W okresie powstań i plebiscytu zaangażował się czynnie po stronie polskiej. W wyniku tej działalności, po podziale Górnego Śląska między Polskę i Niemcy, został zmuszony do opuszczenia swej dotychczasowej placówki duszpasterskiej. Dnia 28 stycznia 1922 został mianowany proboszczem parafii św. Jana i Pawła w Dębie. Przeprowadził tam gruntowne remonty budynków kościelnych i znacznie powiększył cmentarz. Zmarł 17 sierpnia 1934 w Wiedniu, kilka dni po przebytej tam operacji. Został pochowany w Katowicach – Dębie. Uroczystościom pogrzebowym w Dębie przewodniczył ks. infułat W. Kasperlik.

 

Ks. Paweł Dworski – urodził się w Kupach koło Opola, wyświęcony w 1887 roku, był jakiś czas wikariuszem w Mikołowie, potem od 1892 do 1902 roku nauczycielem religii w gimnazjum w Królewskiej Hucie. Od kwietnia 1902 roku został administratorem parafii w Rychtalu na Środkowym Śląsku, skąd przybył do Mikołowa jako proboszcz, wprowadzony w urząd 1 marca 1905 roku. Ksiądz Paweł Dworski miał różne zainteresowania naukowe: dla Mikołowa zasłużył się przez to, że kazał w archiwum biskupim w Krakowie odszukać i odpisać cały szereg starych dokumentów odnoszących się do parafii mikołowskiej, odnowił zewnętrznie wcale rzetelnie tutejszy stary kościół, zabierał się do odświeżenia i wymalowania nowego kościoła, ale nagły wybuch pierwszej wojny światowej uniemożliwił wykonanie tego przedsięwzięcia.  W praktycznym duszpasterstwie, mimo osobistej zacności i najlepszych chęci, nie umiał niestety zapewnić sobie należytego wpływu na parafię tak rozległą i tak trudną wskutek jej rozdwojenia narodowościowego. Duszy ludu polskiego nie rozumiał dostatecznie, a wobec różnych problemów duszpasterskich na Górnym Śląsku zachowywał się bardziej biernie niż czynnie. To też w burzliwym, namiętnym i chaotycznym czasie powojennym i plebiscytowym wytworzyło się wśród większego odłamu parafian polskich nieprzychylne o nim mniemanie, które go na początku 1922 roku spowodowało do opuszczenia Mikołowa, a ostatecznie do zrzeczenia się tutejszego probostwa. Pod koniec kwietnia 1922 roku objął probostwo we Wrocnowie (Protzan) na Śląsku Środkowym, gdzie zmarł 22 maja 1932 roku – parafia mikołowska była właściwie już od końca stycznia 1922 roku osierocona, ponieważ proboszcz od tego czasu stale bawił poza parafią.

 

Ks. Franciszek Janik - Urodził się 1 września 1876 roku w Sowczycach koło Olesna. Po studiach teologicznych we Wrocławiu przyjął święcenia kapłańskie 20 czerwca 1903 roku. Jego pierwszą placówką wikariuszowską, od 26 października 1903 roku, była parafia Cöpenick w Berlinie w dekanacie Charlottenburg. Po kilku miesiącach został przeniesiony do Rybnika z dniem 30 maja 1904 roku. Następnie miał być wikarym w Kotulinie, ale na skutek zmiany decyzji został przeniesiony w 1905 roku do Rychtala, by 16 lipca 1906 roku zostać administratorem parafii w Kuźnicy Czeszyckiej w dekanacie milickim. Po niemal dwóch latach został wikarym obwodowym (powiatowym) w Gliwicach (od 9 lipca 1908 roku), a następnie w Koźlu (od 14 kwietnia 1909 roku). Dnia 2 sierpnia 1911 roku została mu powierzona w administrowanie parafia w Dębie w dekanacie mysłowickim. Stamtąd, 12 lutego 1914 roku, przeszedł do Brzezinki będąc wpierw administratorem, a od 25 kwietnia tego samego roku proboszczem. Po zakończeniu I wojny światowej pracował jeszcze przez pewien czas w Brzezince, ale 24 czerwca 1920 roku objął probostwo w Otmęcie koło Krapkowic w dekanacie strzeleckim. Po podziale Górnego Śląska pozostał w części niemieckiej tej dzielnicy. Od 4 sierpnia 1928 roku został rządcą parafii Tuły w dekanacie kluczborskim, ale nominację proboszczowską otrzymał 29 listopada. Ostatnią placówką ks. Janika, w której był proboszczem, to Nowy Browiniec (dek. Głogówek). Przebywał tam od 22 października 1931 roku do grudnia 1938 roku, kiedy to przeszedł na emeryturę. Ks. Janik był zdeklarowanym Polakiem, jednak mimo to nie przeszedł do pracy w nowo utworzonej w 1922 roku Administracji Apostolskiej dla Śląska Górnego, a potem diecezji. Prawdopodobnym powodem odejścia z Brzezinki był swego rodzaju żal parafian do proboszcza za oddanie na cele wojenne dwóch dzwonów kościelnych. Zarządzenie oddania dzwonów dotyczyło jednej sztuki, ale ks. Janik mógł opacznie zrozumieć nakaz władz. Dodatkowo ks. Janik lojalnie wypełniał polecenia władz cywilnych, odczytując i wypełniając zarządzenia władz niemieckich w dobie I wojny światowej. Data i miejsce śmierci ks. Janika nie są znane.

 

Ks. Jan PeschkaDo 1904 roku był kapelanem w parafii Królewskiej Hucie. W 1904 roku został mianowany administratorem parafii Rychtal.Dnia 11 grudnia 1904 roku jako kuratus objął parafię św. Anny w Zabrzu. Dekretem Kurii Biskupiej we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 1905 roku została utworzona nowa parafia św. Anny w Zabrzu. Ks. Jan Peschka został mianowany proboszczem w dniu 21 stycznia 1906 roku. W latach 1908 – 1909 wybudował plebanię wraz z przylegającym ogrodem, w 1905 roku pozyskał teren na cmentarz  wydzielony z gruntów proboszczowskich parafii św. Andrzeja, cmentarz poświęcono w 31 grudnia 1905 roku, w latach 1926 – 1927 wybudował dom parafialny oraz klasztor sióstr służebniczek NMP Niepokalanie Poczętej. W 1929 roku poczynił staranie  celu zakupienia nowych dzwonów, które otrzymały imiona Jan, Anna, Maria, Pius i Barbara. Ks. Jan Peschka zmarł 11 października 1938 roku i został pochowany w kościele pod ołtarzem Matki Bożej Bolesnej.

 

Ks. Tomasz Rota – Wikariusz w Rychtalu w latach 1906 – 1907, następnie przeniesiony na stanowisko trzeciego wikariusza do Zaborza.

 

Ks. Karol Arndt – Urodził się 15 września 1875 w Walce w powiecie prudnickim. Był synem robotnika Jana i Józefy z d. Faltin. Do szkoły ludowej uczęszczał w Żyrowej i w Niwkach. Następnie uczył się w gimnazjach w Strzelcach Opolskich i w Gliwicach, gdzie w 1899 roku zdał egzamin dojrzałości. Po maturze rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Wrocławskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 20 czerwca 1903 we Wrocławiu.  Jako wikariusz duszpasterzował w parafiach: św. Mikołaja w Starych Reptach, Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Pszowie, św. Franciszka z Asyżu w Zaborzu, w latach 1907 – 1908 w parafii Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Rychtalu, św. Marcina w Paczynie i Trójcy Przenajświętszej w Rachowicach, Pawłowicach. W 1912 roku został przeniesiony do Lubecka. W marcu 1913 roku został mianowany proboszczem w parafii Wszystkich Świętych w Lasowicach Wielkich. W okresie powstań i plebiscytu musiał opuścić dotychczasową placówkę i przenieść się na polską część Górnego Śląska. Od kwietnia 1922 roku był proboszczem w Rogowie. W listopadzie 1926 roku przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał w Królewskiej Hucie. Tam przez pewien czas doraźnie katechizował niższe klasy w Miejskim Instytucie Kształcenia Handlowego oraz pomagał w duszpasterstwie parafialnym. Zmarł 6 marca 1951 w Chorzowie. Został pochowany na cmentarzu parafii św. Jadwigi w Chorzowie.

 

Ks. Paweł Nieborowski – Urodził się 9 lutego 1873 roku w Ornontowicach koło Rybnika, w dawnym powiecie pszczyńskim (parafia Dębieńsko Wielkie (Groß Dubensko), jako syn mistrza kowalstwa i właściciela wiejskiej kuźni. Matką była Anna Nieborowska zd. Ledwoch, urodzona w 1840 roku w Gliwicach. Zmarła w Rychtalu w 1915 roku i została pochowana na cmentarzu przykościelnym (nagrobek zachował się do dnia dzisiejszego). Gimnazjum Paweł Waldemar Nieborowski ukończył w Gliwicach,  następnie podjął studia filozoficzne i teologiczne na uniwersytetach wrocławskim i królewieckim. 21 czerwca 1897 roku przyjął święcenia kapłańskie. Po święceniach kapłańskich pracował jako kapelan we Frydlandzie, w 1898 roku mianowany wikariuszem w Leśniku, w 1899 roku został przeniesiony do parafii p.w. N.M.P. w Bytomiu, następnie od 1900 roku pracował jako wikariusz – administrator  w parafii w Byczynie,  gdzie został proboszczem. W 1905 roku został mianowany proboszczem parafii Rychtal k/ Namysłowa. W 1906 roku pełnił obowiązki administratora w Kowalowicach. W 1910 roku uzyskał doktorat z filozofii we Wrocławiu. W historiografii zapisał się jako zdecydowany przeciwnik przyłączenia Śląska do odrodzonej Polski.  Ks. Paweł Nieborowski zmarł 3 kwietnia 1948 roku w Mönchengladbach. Daleko od kraju i ludzi, z którymi na swój sposób wiernie związał życie.

 

Ks. Otto Hoppe – Urodził się 21 lutego 1879 roku. W 1907 roku został przeniesiony z parafii Łony na stanowisko wikariusza Dobrodzieniu. W 1908 roku został przeniesiony jako wikariusz do parafii w Wielkim Dubieńsku. W 1914 roku został przeniesiony z Wyżnic do Starego Bierunia. Po opuszczeniu w styczniu 1920 roku Rychtala przez ówczesnego proboszcza – księdza Waldemara Nieborowskiego w latach 1920 – 1922 ks. Otto Hoppe pełnił funkcję administratora parafii Rychtal. W 1922 roku został mianowany proboszczem w Cieszkowie koło Zdun, gdzie pracował do 1946 roku. W czasie II wojny światowej służył pomocą i  posługą duszpasterską zarówno Niemcom, jak i Polakom ze Zdun i okolic. Znał język polski i był przyjazny Polakom. We wspomnieniach parafian wpisał się tym, że był niezwykłą postacią okresu swej pracy w Cieszkowie. Ks. Otto Hoppe zmarł 30 marca 1956 roku.

 

Ks. Franciszek Skiba – Urodził się w 1871 roku w Katowicach (wówczas była to jeszcze wieś). Ojciec Jan był rolnikiem, natomiast imię matki jest nie znane. W 1897 roku został wyświęcony na kapłana w katedrze wrocławskiej. Na pierwsza placówkę wikariuszowską został posłany do Berlina, gdzie pracował do 1902 roku w środowisku wielkomiejskiej parafii ST. Pius (Berlin Wschód). W 1902 roku został administratorem w Wołczynie. W roku 1903 nasiliły się prześladowania księdza Franciszka Skiby za jego działalność społeczną i patriotyczną wśród ludu Górnego Śląska. Wówczas był wikariuszem w Bodzanowie koło Kluczborka, a potem został przeniesiony do Strzygowa w powiecie świdnickim, gdzie sprawował opiekę religijną nad polskimi robotnikami sezonowymi, zatrudnionymi w okolicznych majątkach ziemskich. Poprawę warunków życiowych przyniosło księdzu Skibie dopiero zakończenie pierwszej wojny światowej i odzyskanie przez Polskę niepodległości. W wyniku postanowień Traktatu Wersalskiego część diecezji wrocławskiej znalazła się w granicach państwa polskiego jako część województwa poznańskiego. Ówczesny biskup wrocławski, kardynał Bertram ustanowił w roku 1922 księdza Franciszka Skibę proboszczem w polskim miasteczku Rychtalu, które wówczas położone było na pograniczu polsko – niemieckim. Tutaj ksiądz Franciszek pracował przez 17 lat, aż do odejścia na emeryturę w sierpniu 1939 roku. Jako emeryt zamieszkał u swojej siostry w Piekarach Śląskich. Po mimo sędziwego wieku był nieustannie czynny, kontynuując ulubioną pasję jaką było językoznawstwo. Ksiądz Franciszek Skiba zmarł nagle 1 lipca 1954 roku w wieku 83 lat i pochowany został na cmentarzu w Piekarach Śląskich. 

 

Ks. Ignacy Kudlik  - Urodził się 1 lutego 1802 w Niekazanicach, wyświęcony 11 marca 1826 we Wrocławiu. Najpierw był wikarym w Żyglinie, następnie w latach 1853 – 1856był  wikarym w Rychtalu, potem administratorem w Bielszowicach. Po odejściu ks. Ludwika Markiefki z Chełmu do Mysłowic, został 26 października 1829 administratorem chełmskim i dziećkowickim. Ponieważ nie zdał egzaminu proboszczowskiego, mógł być tylko administratorem. Po śmierci ks. Adriana Rinka w styczniu 1830 roku opuścił Chełm i zatrzymał wyłącznie administrację Dziećkowic. Po odejściu ks. prebendarza Markiefki na proboszcza do Bogucic, 1 września 1836 otrzymał prezentę na prebendę mysłowicką. Zamieszkał w Mysłowicach, do lipca 1837 roku był nadal administratorem parafii dziećkowickiej. Miał trudny charakter. Ks. kanonik Ficek z Piekar, dziekan bytomski, pisał o nim: „Przy wystarczających zdolnościach szkodzi mu w oczach ludności porywcza i nie na miejscu będąca gorliwość; jego niecierpliwość i niezgodność w domu i sąsiedztwie sprawia mu niejedno nieporozumienie i zgorszenie”. W 1852 roku opuścił prebendę mysłowicką. Był potem w 1855 roku kapelanem w Jełowej, następnie przebywał w domu emerytów w Nysie, w latach 1860 – 1869, gdy przebywał w domu emerytów          ks. Ignacy Kudlik pomagał duszpastersko w parafii Krzyżowniki. W 1869 roku jako kuratus osiadł w Grabinie w powiecie prudnickim i tam zmarł 14 kwietnia 1871 roku.

 

Ks. Rudolf Anderka  – W latach 1857 – 1862był wikariuszem w parafii Rychtalod 1868 roku do 1892 roku był proboszczem parafii św. Michała Archanioław Kotulinie na Śląsku.

 

Ks. Franciszek Kokott – Urodził się w 1845 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1872 roku. Jego pierwszą placówka wikariuszowską był Rychtal, gdzie pracował w latach  1872 – 1881, następnie od 1881 roku do 1882 roku pracował jako wikariusz w Krzyżownikach.W 1896 roku ks. Franciszek Kokot został mianowany proboszczem parafii Św. apostołów Piotra i Pawła w Tarnowskich Górach. Za jego czasów tarnogórska fara zyskała istniejące do dziś organy oraz zespół dużych witraży.Ks. Kokot przyczynił się do powstania kamiliańskiego klasztoru i szpitala w Tarnowskich Górach.Otaczał również osobliwą opieką zepchniętych w ostatnich dziesiątkach lat na drugi plan katolików-Polaków. Wydał dla nich zeszyt, zawierający pieśni przy ślubnej procesji do Piekar, oraz książeczkę modlitewną dla Bractwa św. Barbary. W 1901 roku za jego przyczyną przeprowadzono w parafii misje święte. Ks. Franciszek Kokot należy również do fundatorów zakładu św. Jana w Tarnowskich Górach, któremu zapisał cały swój majątek. Zmarł po krótkiej chorobie dnia 26 lutego 1908 roku, w wieku 63 lat. Pochowany został na cmentarzu św. Anny w Tarnowskich Górach.

 

Ks. Paweł Heyduck – W latach 1898 – 1902 wikariusz w Rychtalu, po śmierci ks. prałata Augustyna Tschirnera pełnił obowiązki administratora parafii. W 1902 roku został przeniesiony do parafii w Wielkiej Paczynie, gdzie przebywał bardzo krótko, jeszcze tego samego roku został przeniesiony do parafii  parafii św. Franciszka w Zabrzu, gdzie pracował do 1903 roku. W latach 1937 – 1945 proboszcz w Rzeczycy. W 1945 roku był krótko proboszczem w Dziadowej Kłodzie. 

 

Ks. Jan Ruta – Urodził się 31 maja 1879 roku w Gościerzynie w powiecie wolsztyńskim. Był synem Marcina i Marii z d. Przybyła. Po ukończeniu szkoły ludowej uczęszczał do Królewskiego Katolickiego Gimnazjum w Głogowie, gdzie w 1901 roku zdał egzamin dojrzałości. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 23 czerwca 1905 we Wrocławiu. Jako wikariusz duszpasterzował w parafiach: w Złokomorowie, w latach 1905 – 1906 był wikariuszem w parafii Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Rychtalu, w latach 1907 – 1909 wikariusz w parafiiśw. Franciszka w Zabrzu, św. Józefa w Koepenick, Niepokalanego Poczęcia NMP w Berlinie i Krzyża Świętego w Miechowicach. W 1914 roku został mianowany proboszczem parafii św. Marii Magdaleny w Radlinie. W okresie międzywojennym opiekował się tam różnymi organizacjami katolickimi: III Zakonem św. Franciszka z Asyżu, Bractwem Różańcowym, Kongregacją Mariańską Panien, Bractwem Serca Jezusowego, Katolickim Stowarzyszeniem Mężów, Dziełem Dziecięctwa Jezusowego, Krucjatą Eucharystyczną i Katolickim Stowarzyszeniem Młodzieży Męskiej. W 1929 roku wybudował w Radlinie nowy kościół. W dekanacie wodzisławskim pełnił funkcję wicedziekana oraz wizytatora nauki religii dla szkół powszechnych w Jedłowniku, Marklowicach i Wodzisławiu. W uznaniu zasług otrzymał Złoty Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice. Zmarł 2 lutego 1946 w Radlinie i tam został pochowany.  

Historyczny dokument

Dokument z dnia 23 czerwca 1803 roku spisany przez rychtalskiego proboszcza ks. Caspara Korusa, który kwituje mistrzowi ślusarskiemu Gottfriedowi Hoffmanowi zwrot 100 talarów uprzednio poręczonego kapitału i do tego dopłacone odsetki za pół roku. ( Dzięki uprzejmości Macieja Oscendy ).

Pieczęć woskowa ks.Caspara Korusa - Proboszcza w Rychtalu (rok 1803).

Dzisiaj jest

piątek,
22 czerwca 2018

(173. dzień roku)

Polecamy strony

Licznik

Liczba wyświetleń:
3354348

Wyszukiwanie